Finding West Contact Center

Good Morning! Unang gabi ko dito sa Quezon City. Aga kong nag-prepare today para sa ikalawang proseso ng application ko with West. Kahit papanu, medyo nakatulog at nakapag-pahinga rin ng konti, medyo namamahay pa kasi katawan ko eh. Breakfast namin ay kanin at bangus naman ang ulam. Today, hindi na makakasama ang Tito ko, kasi isa s'yang tricycle driver at kailangan din n'yang mag-hanap buhay. Ibinigay lang n'ya ang instructions at kung anu ang mga sasakyan. Buti nalang medyo mabilis akong makapick-up ng location instructions.

Mula Diliman, Quezon City sumakay ako ng ordinary na bus na dadaan ng Ayala Avenue or Chino Roces, kasi yun ang instruction eh. Dahil medyo maraming nakasakay, nasa may mega mall na ako nasingil ng konduktor. At nalaman ko nalang na mali pala nasakyan ko, kaya ibinaba n'ya ako sa crossing at pinasakay ng ibang bus na dadaan ng Chino Roces Avenue. Habang nasa byahe, hindi ko inalis ang paningin ko sa labas ng bus, baka kasi mawala nanaman ako.

Nung medyo malapit at nakita ko na yung Export Bank Building, bumaba na ako at nag-lakad. Habang nag-lalakad, kinakabahan ako kasi mag-eelevator nanaman ako, e hindi nga ako marunong diba? Ibinigay ko ang aking ID sa receptionist then proceeded to the elevator lobby. Simple kong pinindot ang 24 sa elevator floor selector at nanalamin sa walls ng elevator. At gandang-ganda ako sa sarili ko nung mga panahong yun.

So the same process happened, filled out the attendance sheet then waited for my name to be called. Isang lalaking matangkad, gwapo, makinis at may dalang mga papel ang lumabas at tinawag ang pangalan ko. Agad naman akong tumayo at sumunod sa kanya papasok ng kuwarto, wag kayong mag-isip ng green huh, interview lang ang nangyari at wala nang iba pa. Ayun, questions were asked and I answered with the best of my knowledge.

After the interview, I was informed that if I'll pass the interview, they will be contacting me for the training. After nun, medyo hopeful parin ako. Bumaba ako ng building, kinuha ang ID ko sa reception area, then proceeded dun sa right side ng building at nag-abang ng bus pabalik ng Diliman, Quezon City. Pagkarating ng bahay, ayun interview ulit kung anung nangyari sa interview. Sabi ni Tito: "Wag ka munang umasa, para hindi ka maprostrate." Ganun pala yun!!! Kaya ayun move on nalang daw ako.

West Contact Center Application

Walo hangang sampung oras ang byahe namin mula probinsya hangang Batangas Port. Pagbaba ng barko, deretso kaming bus terminal, mas pinili naming sumakay sa ordinary bus kasi mas mura at nasusuka kasi ang Ate ko sa aircon. Habang nasa byahe, hindi ko parin maalis ang kalungkutan ko dahil sa paglisan sa aking pamilya. Mabilis ang patakbo ng bus driver, pero dahil medyo nagbubukang-liwayway na, nakita ko ang mga gusaling nag-tataasan at sa panahong yun, nabuo ulit ang isang pangarap na makapagtrabaho sa isang matayog na istruktura.

Kakarating lang namin ng Kamias, Quezon City, siguro mga alas otso na ng umaga yun; tapos sinundo kami ni Tito at Auntie sa may DILG building. Breakfast ng pandesal at kape. Konting kwentuhan with the cousins then prepared for my huge day. Plinantsa ko ang jeans ko na medyo bitin dahil medyo may kalumaan na, pero hindi pa naman halata; isinabay ko narin ang polo ko na kulay green na ipinamana pa sakin ng aking ama, medyo body fit sya na polo; tapos pekeng Converse naman ang pambaba.

Dahil nga baguhan ako dito sa kamay-nilaan, sinamahan ako ni Tito sa West Contact Center sa Makati. Ito ang kompanyang nagbigay ng isang "Referral Slip" sa Tita ko. Bitbit ang kung anu-anong documents, resume at kompyansa, sumakay kaming ordinary na bus patungong Makati. Habang nasa bus, natanaw ko ang nag-tataasan at nag-gagandahang mga gusali at syempre ang pamosong SM Mega Mall, hindi ko makakalimutan yun. Nasaksihan ko din ang mga napapanood ko sa tv na sisikan at tayuan sa bus, ganito pala ang pakiramdam dito sa Metro Manila.

Mga alas dyes na yata yun ng umaga ng kami'y nakarating sa Ayala Avenue; habang patawid kami ni Tito, itinuro n’ya ang isang napaka-glamorosong istruktura at sabi nya lang: “Dyan tayo pupunta!!” And I was so excited and I can’t hide it! Pagpasok na pag-pasok, agad kong nakita ang mga taong mukhang mga mayaman, nag-tataasan ang mga heels, coat and tie ang peg. Nanliit ako kanina habang sila’y pinagmamasdan. First time kong ring nag-elevator, kaya ang mga mata ko ay nakatitig lang sa mga ginagawa ni Tito at ng iba, baka mapahiya ako eh. Kailangan, alam ko din kung papano gumamit ng elevator. 

Pag labas ng elevator, kinausap ko ang guard sa lobby, at aba engleshera si Mam. E dey nag-english narin ako kahit medyo barok ng konti ang accent. I submitted my resume to the receptionist on duty, then waiting galore to be called. Medyo kinakabahan parin ako while waiting for my time to shine. Nag-karoon din ako ng chance na makausap ang iba't-ibang mga applicants. 

Ayun na!!! Tinawag na ang pangalan ko, I stood up and followed the girl wearing 5 inches na heels na halos madapa na dahil sa taas. She introduced herself then gave the instructions about computer exams. The exams consists of grammar, computer keme at kung anu-ano pa. Syempre fresh graduate ako, at I was so confident that I could pass that exam. And I surely did! Pasado ako!

Next step was initial interview. Dun na ako nakaramdam ng pressure, kasi naman ang pogi nung nag-iinterview sakin. Hindi ako prepared. Kaya medyo nanlamig talaga ako kanina dahil siguro sa gutom, tapos umiikot na ang paningin ko. Hahaha, but it was fine. I passed the exams and interviews, balik daw tomorrow for final interview. Tingnan natin bukas.

Luhang Hindi ko Maipaliwanag

Napakalaking bag na may tatak na "Adidas" ang aking binuhat paakyat putungong kalsada, kasi medyo mababa lugar ng bahay namin. Hindi pangmayaman yung bag ko huh, pekeng tatak lang yan, bili pa ng Tatay ko limang taon na ang nakakaraan, kaya medyo antigo na talaga sya. "Nay, Tay Alis na kami!" lungkot na lungkot ang tono ng boses ko ng mga panahong yun. "Sige ingat ka huh!" Pagkarinig na pagkarinig ko ang mga salitang yun, hindi na ako sumagot pa, agad akong naglakad patungong kalsada. May suot akong kulay brown na shades nun, at sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, bigla nalang may luhang pumatak mula sa mga mata ko. Napansin yun ni Ate pero nagkunwari nalang syang wala syang nakita.

Siguro mga 20 minutes ang layo ng pyer mula sa bahay namin, sakay kami ng isang motorsiklo ng isa ko pang pinsan. Isa pang motor ang nasa likod namin, sakay naman ang Nanay ko. Nung mga panahon yun, medyo nawawala na ang lungkot ko, at napapalitan na ito ng excitement sa mga posibilidad na pwedeng mangyari sa buhay ko sa Maynila.

Pagdating namin sa pyer, Nanay ko ang nag-asikaso ng ticket namin, kasi may pinsan kaming nag-tatrabaho dun, at nagbakasakali syang mabibigyan kami ng libreng passes. Natuwa naman kami kasi pag-labas n'ya  ng ticketing office, may isang ticket ang libre, so isang upuan lang ang naibigay samin, pero okay lang, marami namang karton sa loob ng barko na pwede naming tulugan. Sinamahan pa kami ni Nanay sa loob ng terminal habang nag-aantay ng boarding namin sa barko.

5PM, nag-annouce na ng aming boarding. Simpleng pamamaalam lang ang aking ginawa dahil natatakot akong may mga luha nanamang umagos sa mga mata ko. "Walang kiss, walang bye!" Hindi ko gawain yun eh, kasi alam kong babalik pa ako sa tamang panahon. Pagkahanap ng aming upuan, agad kaming naghanap ng space na pwede naming pag-lagyan ng karton na pwede naming pag-pahingahan pag-inantok. Since maganda ang panahon, mas pinili naming iwanan ang gamit namin sa upuan at doon kami sa itaas ng barko namahinga habang nakatitig sa kalangitan.

Call Center Referral - Ang Panimula

"Krriinnngggg!! Kriiinngggg!!!!” habang kamakain kami, kasama pamilya ko, nagring ang Nokia 8210 ko. Ang auntie ko ay tumawag informing me if I am interested to work in a call center. Sabi nya: “may natanggap akong referral sa isang call center, baka interesado kang applyan?” Dahil wala akong trabaho, at pangarap ko ding makapagtrabaho sa ganung klaseng kompanya; “Sige!” yun lang ang nasambit ko at wala nang isip-isip pa.

Pagkatapos nang tawag na iyon, agad kong sinabi ang napag-usapan namin ni Auntie sa mga magulang at kapatid ko. Shocked silang lahat, because we didn't expect for it, it just came across our lives. Subalit, mahirap lang ang pamilya ko, at nasakto pang may pinag-kagastusan kami, kaya ayun, sinadya ko ang isa ko pang auntie para mangutang ng pera. Pag-katapos ng tanghalian namin, agad akong nag-lakad sa mga pilapil at tinungo ang bahay ni auntie na nasa kabila pa, siguro mga isang kilometro din yun. Pagkatapos ipaliwanang ang mga bagay-bagay, agad nyang inabot sakin ang pera. Tanging isang libo lang ang naipahiram sakin ng auntie ko, subalit masayang-masaya na ako noong mga panahong iyon. Habang pauwi, puno ako ng hindi ko maipaliwanag na pakiramdam, para bagang may something sa loob ng katawan ko.

Pagkabalik na pagkabalik ko ng bahay, agad akong nag-empake ng mga gamit, lahat inilagay ko sa bag, lalo na ang mga dokumento at kung anu-ano pa. Habang ako’y nag-eempake, alam kong lungkot na lungkot ang nanay ko habang pinanonood ako. First time kasing may mahiwalay sa pamilya namin para mag-trabaho sa Maynila. At take note, hindi ko pa alam kung saan ang punta ko, kasi grade 4 pa ako nung last time na pumunta sa kanila, kaya kahit papanu, nag-aalala din sila. Puro paala-ala lang ang naririnig ko na sinasabi ni Nanay habang ako’y nag-hahanda na. Buti nalang medyo maraming pera ang sister ko, nag-pahiram din sya ng pera, tapos sinamahan pa nya ako papuntang Maynila, baka daw ako mawala sa lapad ng ka-Maynilaan.